IL GRANDE SCRITTORE E STORICO- SAGGISTA E POETA ASTRIT LULUSHI SCRIVE DI MARIA TERESA LIUZZO
Esprimiti… Astrit Lulushi I pensieri spaventosi cambiano la natura quando si parla, diventano psicologicamente sani. Il romanzo “Sto parlando, ora” di Maria Teresa Liuzzo è magnificamente abbozzato. Parla di un misto di povertà umana, violazioni della personalità, sofferenza, violenza. La maggior parte dei personaggi promuove il male, la sconfitta; Maria fa la buona nipote; esce da questa battaglia, come un bambino lavato nel sangue alla nascita, che muore; e con una penna, come Dante Alighieri, dipinge con le parole la via dell’inferno. In questo viaggio è accompagnata dal Principe immaginario, dove trova sostegno mentre attraversa l’abisso degli orrori pieni di anime pentite. Maria diventa simbolo del pensiero di Heidegger: “Nel linguaggio della solitudine, che è la casa dell’essenza, svanisce” Da un verso all’altro, da una storia all’altra, si trasforma in un essere libero nel suo inconscio. “La vita non consiste semplicemente in eventi…”. I fatti non esistono in se stessi, va raccontato tutto. Parlare è fondamentale per mostrare agli altri che la vita non può esistere senza la sua narrazione, così come “le arti non possono essere ammirate senza la loro rappresentazione”. Il libro è un invito alle persone di tutto il mondo per “parlare…’, per essere liberate dal passato oscuro, anche se “libere” di venire alla luce dalle tenebre. Guardando al passato, ricorda quando il suo sguardo affamato si rivolse al Creatore implorando di liberarla dalla miseria, viva. Dove il pane era povero di sale e il sonno era tormento, lei pregò gridando: “Oh Dio, ti prego, salvami o uccidimi!”. La morte rivela una nuova identità e ora… Parla! Nessuno ha pianto per la morte di Mary. Forse perché nessuno lo sapeva. È stata abbandonata silenziosamente e dolorosamente nello stesso modo in cui aveva vissuto, comShprehu…
Astrit Lulushi
Mendime të frikshme ndryshojnê natyrën kur fliten, bëhen të shëndetshme psikologjike.
Romani “Po flas, Tani” i Maria Teresa Liuzzo, skicohet me madhështi. Flet për një përzierje varfërie njerëzore, shkelje personaliteti, vuajtje, dhunim.
Shumica e personazheve nxisin të keqen, disfatën; Maria bën që e mira të mbes; del nga kjo betejë, si foshnjaja e larê në gjak në lindje, që merr këmbë; dhe me penë, si Dante Alighieri, pikturon me fjalë udhën nga Ferri e këndej.
Në këtë udhëtim shoqërohet nga Princi imagjinar, ku ajo gjen mbështetje ndërsa kalon humnerën e tmerreve plot shpirtra të penduar. Maria bëhet simbol i të menduarit të Heiddeger-it: “Në gjuhën e vetmisë, që është shtëpia e thelbit, zbehet”
Nga një varg në tjetrin, nga një histori në tjetrën, ajo shndërrohet në një qenie të lirë në pavetëdijen e saj.
“Jeta nuk përbëhet thjesht nga ngjarjet…”. Faktet nuk ekzistojnë në vetvete, gjithçka duhet të tregohet. Të flasësh është thelbësore për t’u treguar të tjerëve, se jeta nuk mund të ekzistojë pa rrëfimin e saj, ashtu si “artet nuk mund të admirohen pa përfaqësimin e tyre”.
Libri është fund e krye njē thirrje njerëzve në mbarë botën që ‘të flasin…’, të çlirohen nga e kaluara e errët, edhe pse janë “të lirë” dalë në dritë nga terri.
Duke u kthyer në kohën e kaluar, kujtoi kur vështrimi i saj i uritur u drejtua drejt Krijuesit duke iu lutur që ta lironte nga mizeria, të gjallë. Aty ku buka ishte e varfër me kripë dhe gjumi ishte i munduar, ajo bërtiti duke qarë: “O Zot, të lutem, më shpëto ose më vrit!” Vdekja zbulon një identitet të ri dhe tani….. flet!
Askush nuk qau për vdekjen e Marisë. Ndoshta sepse askush nuk dinte për të. Ajo ishte braktisur në heshtje dhe me dhimbje në të njëjtën mënyrë që kishte jetuar si dridhje e ëmbël ose erë.e un dolce sospiro di vento.
