Astrit Lulaj
MONOLOGO (S.O.S.)
In verità…,
non so se mi crederete…
Ho sentito un brivido…
La terra sotto i miei piedi ha tremato.
E non era un terremoto.
Credetemi!
La terra non gira più,
il globo è invecchiato, stanco di correre.
Sul quadrante dell’orologio non vedo lancette,
L’ora zero.
Sul quadrante dell’orologio, uno spazio vuoto,
vedo un pianeta
che rischia di uscire dall’orbita.
Che fatalità!
Lo sfidante di Archimede sale infine sul palco,
applica la legge fisica sul pianeta della vita.
Prepotente.
E calpesta l’anima umana,
purché sia lui il signore dell’universo,
lui, lo sfidante, l’uomo malvagio.
L’uomo malvagio germoglia ovunque,
come la gramigna nel campo dimenticato dal suo padrone,
un virus da lui diffuso, la malvagità.
L’uomo malvagio sale sul trono
e non scende facilmente.
Che peccato per il giusto, che spera nel suo bene.
Pesante come il peccato e più nero della morte,
il malvagio pesa davvero
e non si sradica facilmente…
Quante volte Madre Teresa è partita per “l’altro mondo”,
altrettante è tornata in vita come un angelo custode.
Un uomo malvagio pesa quanto un presidente.
Sotto il suo peso il globo si schiaccia ai poli,
il nostro pianeta gira solo per inerzia.
S.O.S! – per la vita umana,
la nostra vita è in pericolo.
La Terra si sta sovrappopolando di uomini malvagi.
Vedo persone correre spaventate e pregare ogni giorno:
—Salvaci, o Signore! Se non sulla Terra,
almeno tienici nella galassia!
Astrit Lulaj, Albania
MONOLOG (S.O.S)
Në të vërtetë…,
nuk di në do m’besoni…
Ndjeva një dridhje…
Toka nën këmbët e mia u drodh.
Dhe s’ishte tërmet.
Më besoni!
Toka më s’vërtitet,
rruzulli u plak, së renduri u lodh.
Në fushën e orës nuk shoh më akrep,
Ora-zero.
Në fushën e orës, hapësirë boshe,
unë shoh një planet,
rrezikon të dalë jashtë orbite.
Ç’fatalitet!
Sfidanti i Arkimedit, së fundmi në skenë del,
mbi planetin e jetës ushtron ligjin fizik.
Prepotent.
Dhe mbi shpirtin njerëzor shkel,
mjaft të jetë ai zot i gjithësisë,
ai, sfidanti, njeriu i lig.
Njeriu i lig po mbin kudo,
si grami në arën e harruar nga i zoti,
virus prej tij përhapet e liga.
Njeriu i lig po hipën në fron
dhe s’zbret kollaj.
Mëkat për të drejtin, shpreson prej tij të mira.
I rëndë sa mëkati e më i zi se vdekja,
i ligu peshon vërtet
dhe nuk shkulet lehtë…
Sa herë për në “at’botë” u nis nënë Tereza,
po aq herë si engjëll mbrojtës u kthye në jetë.
Një i lig rëndon sa një president.
Nën peshën e tij shtypet globi në pole,
planeti ynë rend veç për inerci.
S.O.S! – për jetën njerëzore,
jeta jonë është në rrezik.
Toka po mbipopullohet nga njeriu i lig.
Shoh njerëz tek rendin të trembur e luten çdo ditë:
-Në mos në Tokë, ruajna o zot!
Së paku na mbaj në galaktikë!
Astrit Lulaj – Shqipëri
